ကၽဳပ္ကလား..ကၽဳပ္က စိတ္ၾကမ္းကိုယ္ၾကမ္းနဲ႕ စိတ္ထင္ရာကို လုပ္တတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္… အလုပ္အကိုင္ကေတာ့ တပ္မေတာ္မွာတပ္ၾကပ္ၾကီး တစ္ေယာက္ေလ. .စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးၿဖစ္သြားလား
တပ္မေတာ္ထဲေရာက္ေတာ့ ေသခ်င္ေသ၊ရွင္ခ်င္ရွင္ဆိုၿပ
ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့အေတြ႕အၾကံဳေ
ၿပည္သူကအက်ိဳးၿပဳလုပ္ငန္းလာ
က်ဳပ္မိသားစုအေၾကာင္းကေတာ့ ဘယ္လိုေၿပာရပါ့မလဲ..က်ဳပ္ဇန
ဒါေပမယ့္ဗ်ာ..မ်ားေသာအားၿဖင
က်ဳပ္တို႕ေရွ႕တန္းထြက္ရတယ္.
အေတြ႕အၾကံဳရွိတဲ့ဆရာၾကီးတစ္
“၀ုန္း”ဆိုတဲ့အသံနဲ႕ ရုတ္တရတ္က်ဳပ္ရင္ဘတ္ထဲမွာ ပူခနဲပဲ..က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္ဘာၿဖ
“ဗိုလ္ၾကီး..မမွိတ္လိုက္ပါန
က်ဳပ္အတန္တန္ေအာ္ေနရင္းနဲ႕ က်ဳပ္မ်က္လံုးေတြ ေမွာင္အတိ က်သြားတယ္..ေနာက္တစ္ၿဖည္းၿဖ
အၿဖဴေရာင္အရိပ္တစ္ခုအေနနဲ႕ က်ဳပ္ၿပန္ၿပီးအသက္၀င္လာတယ္.
ေၿခလွမ္းေတြကို ဆက္ၿပီးမလွမ္းခ်င္ေတာ့ဘူး..
“သားၾကီး..ထ..ထ..အေဖၿပန္လာၿ
ဒီေကာင္လႈပ္ေတာင္ မလႈပ္ဘူး…အငယ္ေကာင္ေလးက က်ဳပ္ကို ၾကည့္တယ္..ၿပီးေတာ့ ရယ္ၿပတယ္..
“သားေလး..ေဖေဖ့ကိုၿမင္တယ္ဟု
အၿပင္မွာ ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္အသံေတြၾကားလိုက္ရတယ
“မိန္းမေရ..ငါၿပန္လာခဲ့မယ္ဟ
က်ဳပ္လဲ ေရွ႕တန္းကိုေရာက္ေရာ က်ဳပ္အေလာင္းေဘးမွာ လူေတြက အံုလို႕….က်ဳပ္ကို တပ္မေတာ္၇ဲ႕ထံုးစံအတိုင္း ၿပန္တမ္း ထုတ္ေနၾကတာကိုး....
“…..သင္သြားလိုရာ သြားႏိုင္ၿပီ…” ..
က်ဳပ္ကို ဘာလို႔ေမာင္းထုတ္ရတာလဲ..က်ဳ
"ဆရာၾကီးခြဲသြားတာ ေစာတယ္ဗ်ာ” တဲ့.. က်ဳပ္မခြဲသြားပါဘူး..က်ဳပ္အ
ေနခ်င္ေသးေပမယ့္ ေနခြင့္မရႏိုင္ေတာ့လဲ က်ဳပ္သြားရေတာ့မွာေပါ့ဗ်ာ…ေ
(၂၀၀၈ ခုႏွစ္အေစာပို္င္းေလာက္ကေရး
ဦးတိမ္
တပ္မေတာ္ထဲေရာက္ေတာ့ ေသခ်င္ေသ၊ရွင္ခ်င္ရွင္ဆိုၿပ
ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့အေတြ႕အၾကံဳေ
ၿပည္သူကအက်ိဳးၿပဳလုပ္ငန္းလာ
က်ဳပ္မိသားစုအေၾကာင္းကေတာ့ ဘယ္လိုေၿပာရပါ့မလဲ..က်ဳပ္ဇန
ဒါေပမယ့္ဗ်ာ..မ်ားေသာအားၿဖင
က်ဳပ္တို႕ေရွ႕တန္းထြက္ရတယ္.
အေတြ႕အၾကံဳရွိတဲ့ဆရာၾကီးတစ္
“၀ုန္း”ဆိုတဲ့အသံနဲ႕ ရုတ္တရတ္က်ဳပ္ရင္ဘတ္ထဲမွာ ပူခနဲပဲ..က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္ဘာၿဖ
“ဗိုလ္ၾကီး..မမွိတ္လိုက္ပါန
က်ဳပ္အတန္တန္ေအာ္ေနရင္းနဲ႕ က်ဳပ္မ်က္လံုးေတြ ေမွာင္အတိ က်သြားတယ္..ေနာက္တစ္ၿဖည္းၿဖ
အၿဖဴေရာင္အရိပ္တစ္ခုအေနနဲ႕ က်ဳပ္ၿပန္ၿပီးအသက္၀င္လာတယ္.
ေၿခလွမ္းေတြကို ဆက္ၿပီးမလွမ္းခ်င္ေတာ့ဘူး..
“သားၾကီး..ထ..ထ..အေဖၿပန္လာၿ
ဒီေကာင္လႈပ္ေတာင္ မလႈပ္ဘူး…အငယ္ေကာင္ေလးက က်ဳပ္ကို ၾကည့္တယ္..ၿပီးေတာ့ ရယ္ၿပတယ္..
“သားေလး..ေဖေဖ့ကိုၿမင္တယ္ဟု
အၿပင္မွာ ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္အသံေတြၾကားလိုက္ရတယ
“မိန္းမေရ..ငါၿပန္လာခဲ့မယ္ဟ
က်ဳပ္လဲ ေရွ႕တန္းကိုေရာက္ေရာ က်ဳပ္အေလာင္းေဘးမွာ လူေတြက အံုလို႕….က်ဳပ္ကို တပ္မေတာ္၇ဲ႕ထံုးစံအတိုင္း ၿပန္တမ္း ထုတ္ေနၾကတာကိုး....
“…..သင္သြားလိုရာ သြားႏိုင္ၿပီ…” ..
က်ဳပ္ကို ဘာလို႔ေမာင္းထုတ္ရတာလဲ..က်ဳ
"ဆရာၾကီးခြဲသြားတာ ေစာတယ္ဗ်ာ” တဲ့.. က်ဳပ္မခြဲသြားပါဘူး..က်ဳပ္အ
ေနခ်င္ေသးေပမယ့္ ေနခြင့္မရႏိုင္ေတာ့လဲ က်ဳပ္သြားရေတာ့မွာေပါ့ဗ်ာ…ေ
(၂၀၀၈ ခုႏွစ္အေစာပို္င္းေလာက္ကေရး
ဦးတိမ္
စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပြင်
ကျုပ်ကလား..ကျုပ်က စိတ်ကြမ်းကိုယ်ကြမ်းနဲ့ စိတ်ထင်ရာကို လုပ်တတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်… အလုပ်အကိုင်ကတော့ တပ်မတော်မှာတပ်ကြပ်ကြီး တစ်ယောက်လေ. .စိတ်ထဲတစ်မျိုးဖြစ်သွားလား..ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို ကျုပ်ရဲ့ခံစားချက်တွေ မျှဝေသိစေချင်လို့ပါဗျာ….ကျုပ်တပ်ထဲကိုရောက်တာကတော့ အိမ်နဲ့ ပြဿနာဖြစ်ပြီး တပ်ထဲကိုရောက်လာခဲ့တာ… ကျုပ်အသက်(၁၉)နှစ်လောက်ကထဲကဆိုတော့ ကြာပြီပေါ့ဗျာ.. အခုလောလောဆယ်တော့ ချစ်စရာဇနီး တစ်ယောက်နဲ့သားနှစ်ယောက် ရှိတယ်လေ..
တပ်မတော်ထဲရောက်တော့ သေချင်သေ၊ရှင်ချင်ရှင်ဆိုပြီးချလိုက်တာ အခုဆို အတွေ့အကြုံအတော်ရင့်ကျက်ခဲ့တဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ရောပေါ့.. ဒါဏ်ရာတွေလား..ပေါလွန်းလို့…ဒါပေမယ့် ကျုပ်ပျော်တယ်ဗျ.. တောစီး ဖိနပ် လေးစီးပြီး ကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်လို့ရှေ့တန်း ထွက်ရရင်ကိုပဲ ကျုပ်ကပျော်နေခဲ့တာ. စစ်စိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီးသူများတွေ ရှေ့မှာခေါင်းမော့ပြီး လမ်းလျှောက်ရတာကို ကျုပ်သိပ်ကြိုက်တာပဲ.. အိမ်မှာစားစရာမရှိရင်သာနေမယ်.. ကျုပ်နောက်တန်းမှာနေတုန်း ကျုပ်ဝတ်တဲ့ယူနီဖောင်းက မီးပူကျနေမှ ကျုပ်ကကြိုက်တာ..
ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့အတွေ့အကြုံတွေလား…အများကြီးပေါ့ဗျာ..က၇င်ပြည်နယ်တစ်ခွင် ပြဲပြဲစင်ခဲ့တာပေါ့.. ကျုပ်ခြေ ထောက်ကြားက မနင်းမိဘဲ ကျော်ခွသွားခဲ့တဲ့ မိုင်းတွေလဲ ပေါလို့..ကျုပ်ကလား…ပညာအရည်အချင်း ခုနှစ်တန်းပဲ အောင်ခဲ့တာပါ.. ဒါပေမယ့် ကျုပ်ကစာဖတ်ရတာကြိုက်တယ်လေ..တပ်မတော်စာစဉ်ဆိုကျုပ်က သိပ်ကြိုက်.. စစ်ပြန်မဂ္ဂဇင်းတို့ဆိုလဲ ကြိုက်တာပဲ.. ပြောရင်းနဲ့ချော်ကုန်ပြီ..ကျုပ်လက်နဲ့ သတ်ခဲ့ရတဲ့ သောင်းကျန်းသူကတော့ အနည်းဆုံး အယောက်(၂၀)ကျော်လောက်ရှိမယ်ဗျ. .ကြွားပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်..တပ်ကြပ်ကြီးချစ်ငွေ ဘယ်လောက် လက်သံပြောင်တယ်ဆိုတာ တပ်ရင်းတစ်ခုလုံးသိတယ်.. မာနယ်ပလောတိုက်ပွဲကာလ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျုပ်က ကရင်ပြည်နယ်ထဲမှာလေ..အဲဒီကာလအတွင်းက စစ်သားတွေဘယ်လိုတိုက်ရလဲ ဆိုတာကို နောက်ပေါက်စစ်သားလေးတွေ သာ မေးကြည့်တော့ဗျို့..
ပြည်သူကအကျိုးပြုလုပ်ငန်းလား..နေပါအုံး..ခင်ဗျားတို့ တံတားဆောက်ဖူးလို့လား.. လမ်းဖောက်ဖူးလို့လား.. ကျုပ်တို့တပ ်နောက်တန်း ပြန်ရောက်တုန်းမှာ ကျုပ်တို့တပ်ရင်းတစ်ခုထဲကပဲ နီးစပ်ရာကျေးရွာတွေအတွက် လမ်းတွေဖောက်ပေး.. ကန်တွေဆည်ပေးခဲ့ရတာ.. အစကတော့ ရွာကလူတွေဘယ်သိပါ့မလဲ..နောက်တော့ ဒီစစ်သားတွေသူတို့အတွက် တကယ်လုပ်နေမှန်းသိတော့ စားစရာတွေ၊ဆေးလိပ်တွေ၊ ရေနွေးကြမ်းတွေနဲ့ဗျာ.. ဘယ်က ဘယ်လိုရောက်လာမှန်းမသိတဲ့ ဒိုးပတ်ဝိုင်းတောင် ပါလိုက်သေး.. ကျုပ်တို့များလုပ်ရင်းနဲ့ မျက်ရည်တောင် ကျတယ်.. ဒါပဲလားလို့တော မမေးနဲ့..ကျုပ်တပ်မတော်ထဲကိုရောက်ပြီး ကထဲက ကျုပ်အသက်ကိုပေးရတာ တိုင်းပြည်အတွက်ဆိုတာ သိပြီးသား.. ကျုပ်တို့ဖောက်တဲ့လမ်းမှာ မိုင်းထောင်တဲ့ရန်သူ၊ ကျုပ်တို့တိုင်းပြည်ကြီးကို အစိတ်စိတ်ခွဲဖို့ကြိုးစားနေတဲ့ ရန်သူတွေကို ကျုပ်အသက်နဲ့ရင်းပြီးတိုက်နေရတာလေ… အဲဒါကျုပ်အတွက်လား.. ပြည်သူအတွက်လား…
ကျုပ်မိသားစုအကြောင်းကတော့ ဘယ်လိုပြောရပါ့မလဲ..ကျုပ်ဇနီး နားမှာ နားကပ်တော့ မရှိဘူး..ဒါပေမယ့် သူ့ပါးလေးမှာတော့ ချစ်စရာပါးကွက်လေး ရှိတယ်ဗျ.ရှေ့တန်းထွက်ရတာကိုမှကြိုက်တဲ့ ရှေ့တန်းပျော်စစ်သားကြီး ဇနီးဆိုတော့ ဆင်းရဲတာပေါ့ဗျာ.. ကျုပ်သူငယ်ချင်းဆိုက္ကားသမားကိုတင်အောင် ပြောမှကျုပ်ကသိရတာ… ကျုပ်ရှေ့တန်းသွားပြီဆိုတာနဲ့ ကျုပ်မိန်းမမှာ စပြီးဒုက္ခရောက်တာပဲ..ကျုပ်လစာလေးနဲ့ ဒီကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်အဆင်ပြေပါ့မလဲဗျာ..တပ်အပြင်ကတောထဲမှာ မျှစ်ချိုး၊ထင်းခုတ်၊တစ်နေကုန်လုပ်ရတာဗျ.. အပြင်မှာဆို သူ့မိဘနဲ့မတောင့်မတ နေနိုင်တဲ့ မိန်းမဟာအခုတော့ သူ့မာနနဲကသူပါပဲ..ရတာလေးကို ခြစ်ခြုပ်ကုတ်ကတ်ပြီး မိသားစုစားလောက်အောင် သူကြံဖန်နေတာ..တစ်နေ့စာ ဆန်လေးသုံးဗူးချက်.. ကလေးနှစ်ယောက်ကို ထမင်းရေတိုက်ပြီး သူကတောထဲမှာ ထင်းခွေ၊မျှစ်ချိုး…တစ်ခါတစ်လေ အင်ဥတို့၊မှိုတို့ရရင်တော့ ရောင်းစား အဆင်ပြေပါတယ်…
ဒါပေမယ့်ဗျာ..များသောအားဖြင့်တော့ အဆင်မပြေတာများပါတယ်.. လစာနဲ့အလျှင်မှီအောင်စားနေရတာ ဆိုတော့ ဘယ်လိုစုဆောင်လို့ဖြစ်မှာလဲ..အိမ်နောက်ဖေးမှာတော့ အခင်းရှိတာပေါ့ဗျာ..ဒီလိုပဲ ဟိုစိုက်ဒီစိုက် နဲ့မိုးတွင်းဆိုရင်တော့ အသီးအနှံစုံပါတယ်..ကျုပ်သားအကြီးကောင်ကတော့ စာကြိုးစားတယ်ဗျ.. ဒီကောင်ကစာမှစာပဲ…ကျုပ်ဇနီးပြောပုံအရဆိုရင် ကျောင်းမှာအမြဲ အဆင့် ၁၊၂၊၃ ဆိုပဲဗျ…အငယ်ကောင်ကတော့ ကျောင်းမရောက်သေးဘူး..အခုမှ ပေါက်စ လေးပဲကိုးဗျ..ပြောရင်းနဲ့ သတိရလာပြီဗျာ..
ကျုပ်တို့ရှေ့တန်းထွက်ရတယ်..သွားရမယ်ဆိုထဲကိုက ကျုပ်မိန်းမကပြောတယ်..သူအိပ်မက် မကောင်းဘူးတဲ့.. ကျုပ်လဲ စိတ်ထဲမှာလေးနေတယ်..တစ်ခုခုလစ်ဟာနေသလိုမျိုးပေါ..ကျုပ်ဇနီးနဲ့သားလေးမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တစ်မျိုးပဲဗျာ.. နှုတ်ဆက်တဲ့သူတွေကလဲနှုတ်ဆက်ပေါ့..နှုတ်ဆက်စရာ လူမရှိတဲ့သူတွေကလဲ သီချင်းလေးဆိုတဲ့သူကဆို၊ စနောက်တဲ့ သူကလဲ နောက်ပေါ့ဗျာ… စစ်မြေပြင်ကို ရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ သတိဆိုတာပိုတယ်မှ မရှိဘဲ..အခုခောတ် စစ်သားလေးတွေကလဲ ခက်တယ်လေ..အင်မတန်ကို ပေါလျော့ကြတာ.ရှေ့တန်းရောက်ပြီး (၃) ရက်အကြာမှာ ကျုပ်တပ်စုက တစ်ယောက်စ ပြတ်တော့တာပဲ..မိုင်းလေ.မိုင်းပေါ့..
အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ဆရာကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျုပ်ဘယ်နေနိုင်မှာလဲ..နောက်ဆုံးတော့ ကျုပ်တပ်စိတ်က ပွိုင့်တပ်စိတ်ဖြစ်လာရတာပဲ..မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး..ကျုပ်အဲဒီနေ့စွဲကို ဘယ်လိုမှ မေ့လို့မရဘူး… အတန်တန် သတိထား တဲ့ကြားက ကျုပ်တို့တပ်ခွဲ ထိတွေ့မှုဖြစ်တယ်.. နေရာအနေအထား အရရန်သူက အသားစီး ရနေတာပေါ့ဗျာ.. ကျုပ်တို့စစ်ကြောင်းကို စစ်ကူလှမ်းတောင်းတယ်… လာမယ်.. နာရီဝက်ဆိုတဲ့ အတိုင်းအတာအတွင်းမှာ ရောက်လာမယ်တဲ့..ဒီနာရီဝက်ကို ကျုပ်တို့ ဆက်ထိန်းထား၇မယ်.. စက္ကန့်နဲ့အမျှကျုပ်စိတ်တွေ လေးလာတယ်.. တစ်ခုခုဖြစ်တော့ မလိုပဲ ခံစားနေရတယ်..ကျုပ်အားလုံးကို သတိလိုက်ပေးနေတယ်… ဂရုစိုက်ကြဖို့.. ကျုပ်ပါးစပ် မနားရအောင်ကို တတွတ်တွတ်သတိပေးနေမိတယ်..
“ဝုန်း”ဆိုတဲ့အသံနဲ့ ရုတ်တရတ်ကျုပ်ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပူခနဲပဲ..ကျုပ်ကိုကျုပ်ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး.. နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားရသလို ဘေးဘယ်ညာကိုလဲ ကျုပ်ရှာဖွေကြည့်လိုက်တယ်.. ဘယ်သူတွေ ဘာဖြစ်သွားလဲပေါ့..ကျုပ်ဘေးမှာ ရဲဘော်မောင်ကောင်း.. လုံးဝမလှုပ်တော့ဘူး.. ဒါဖြင့်ကျုပ်ကကော.. ကျုပ်ကိုယ်တိုင်လဲ သေနတ်ကိုမြှောက်ဖို့ အားအင်တောင်မရှိတော့ပါလား.. ကျုပ်အရမ်းထိတ်လန့်သွားတယ်.. ကျုပ်ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ပါလား. ဘုရား..ဘုရား..ကျုပ်ဘာမှ မလုပ်နိုင်ရင် ကျုပ်တပ်ဖွဲ့တွေ ဒီနာရီဝက်ကို ဘယ်လိုဆက်ထိန်းမှာပါလိမ့်..ကျုပ်အားတင်းပြီးပြန်ထတယ်..မရပါလား..“ဆရာကြီးချစ်ငွေ ထိသွားပြီ..” ဆေးတပ်သား ကျုပ်အနားရောက်လာတယ်.. သူကျုပ်ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာတွေလုပ်နေမှန်း ကျုပ်မသိဘူး.. ကျုပ်အရာရှိအနားကို ရောက်လာတယ်..ဆေးတပ်သားရဲ့ ခေါင်းခါပြမှုအဆုံးမှာ သူအံကြိတ်ပြီး ကျုပ်မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်..
“ဗိုလ်ကြီး..မမှိတ်လိုက်ပါနဲ့..ကျုပ်ဘာမှ မဖြစ်ဘူး..ကျုပ်ဆက်ပြီးတိုက်ပွဲဝင်မယ်…ကျုပ်တကယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူး..”
ကျုပ်အတန်တန်အော်နေရင်းနဲ့ ကျုပ်မျက်လုံးတွေ မှောင်အတိ ကျသွားတယ်..နောက်တစ်ဖြည်းဖြည်း ကျုပ်မိန်းမမျက်နှာ၊ ကျုပ်ကလေးနှစ်ယောက် မျက်နှာ…ကျုပ်ကို အားကိုးတဲ့သူတွေ မျက်နှာ..ကျုပ်မတွေးမိတာတွေ တစ်ကွက်ချင်းမြင်လာတယ်.. ကျုပ်ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ရင် ကျုပ်မိန်းမ ဘယ်လိုနေရှာမှာလဲ.. ကျုပ်ကလေးတွေကကော ဘယ်လိုရပ်တည်မှာလဲ.. ကျုပ်ဘာလို့ အဲဒါတွေကို အရင်က မစဉ်စားခဲ့ရတာလဲ..ဘုရား..ဘုရား…ကျုပ်ကို အသက်ပြန်ရှင်ခွင့်ပေးပါအုံး.. ကျုပ်လုပ်စရာလေးတွေကို ပြန်ပြီး လုပ်ပါရစေအုံး..နောက်တော့ ကျုပ်မျက်လုံးတွေလုံး၀ မှောင်အတိကျသွားတယ်..
အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုအနေနဲ့ ကျုပ်ပြန်ပြီးအသက်ဝင်လာတယ်..ကျုပ်တပ်ရင်းရှေ့ကို ဘယ်လိုပြန် ရောက်နေတုန်း.. ဟိုရှေ့မှာ တင်သောင်းမိန်းမ ခင်ရွှေ…ကျုပ်လှမ်းခေါ်တယ်..ဟား..ကျုပ်ကိုတောင် မသိဟန်ဆောင်သွားသေး… ကျုပ်နောက်ကနေ လိုက်ခေါ်တယ်… အောင်မယ်..အခုမှ ကြားတယ်.. ဒါပေမယ့် နောက်ကိုတစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး ခြေလှမ်းသုတ်သုတ်နဲ့ လျှောက်သွားတယ်…သြော်..ကျုပ်က သေပြီးပြီကိုး..
ခြေလှမ်းတွေကို ဆက်ပြီးမလှမ်းချင်တော့ဘူး..ဒါပေမယ့် ကျုပ်ဇနီးနဲ့ သားလေးတွေမျက်နှာကိုမြင်ချင်သေးတယ်. ကျုပ်အိမ်ကို ရောက်အောင်ပြန်လာတယ်..ကျုပ်မိန်းမ မရှိဘူး..အကြီးကောင်က အိပ်ပျော်နေတယ်.. အငယ်ကောင်က ညစ်ပတ်နေတာပဲ.. ကျုပ်သားအကြီးကောင်ကို နှိုးတယ်..
“သားကြီး..ထ..ထ..အဖေပြန်လာပြီ..”..
ဒီကောင်လှုပ်တောင် မလှုပ်ဘူး…အငယ်ကောင်လေးက ကျုပ်ကို ကြည့်တယ်..ပြီးတော့ ရယ်ပြတယ်..
“သားလေး..ဖေဖေ့ကိုမြင်တယ်ဟုတ်လား..ဖေဖေသားတို့ကို အရမ်းချစ်ပါတယ်…”
အပြင်မှာ ရုတ်ရုတ် ရုတ်ရုတ်အသံတွေကြားလိုက်ရတယ်..နောက်တော့ ကျုပ်မိန်းမ အိမ်ပေါ်တက်လာပြီး ကလေးတွေကို ဖက်ငိုတယ်..အကြီးကောင်က ဘုမသိဘမသိ အိပ်ရာကလန့်နိုးပြီး “အမေ..ဘာဖြစ်လို့လဲ..ခုနက သားအဖေ့ကို အိပ်မက်မက်တယ် ” ဆိုပြီးထပြောတော့ ကျုပ်မိန်းမပိုငိုရော..ပြီးတော့.. ကျုပ်သေပြီဆိုပြီး အကြီးကောင်ကို ပြောတယ်..ကျုပ်သားအကြီးကောင်က ဇဝေဇဝါနဲ့..ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေတယ်.. နောက်တော့ အိမ်ပေါ်ကို တစ်ခြားစစ်သည်ရဲမေတွေ ရောက်လာကြပြီး ကျုပ်မိန်းမကို နှစ်သိမ့်ကြတယ်..ကျုပ်ဘာလို့ ဘာမှမပြောနိုင်ရတာလဲ.. ကျုပ်လဲမျက်ရည်တွေပဲ ကျနိုင်တော့တယ်… မဖြစ်ဘူး.. ကျုပ်ရှေ့တန်းကိုပြန်အုံးမယ်.. ကျုပ်ရဲဘော်တွေ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ပြန်ကြည့်အုံးမယ်.
“မိန်းမရေ..ငါပြန်လာခဲ့မယ်ဟ..”
ကျုပ်လဲ ရှေ့တန်းကိုရောက်ရော ကျုပ်အလောင်းဘေးမှာ လူတွေက အုံလို့….ကျုပ်ကို တပ်မတော်ရဲ့ထုံးစံအတိုင်း ပြန်တမ်း ထုတ်နေကြတာကိုး....
“…..သင်သွားလိုရာ သွားနိုင်ပြီ…” ..
ကျုပ်ကို ဘာလို့မောင်းထုတ်ရတာလဲ..ကျုပ်ဘေးမှာ ရှိနေသေးတယ်လေဗျာ..ကျုပ်နေချင်သေးတယ်..ကျုပ်ရဲဘော်တွေနဲ့ ဒီတပ်ရင်းမှာ ကျုပ်နေချင်သေးတယ်.. မမောင်းထုတ်ကြပါနဲ့ဗျာ.. ကျုပ်ရင်ကွဲမတတ် အတန်တန်တောင်းပန်နေမိတယ်…ပြီးတော့ ကျုပ်တစ်ယောက်ထဲ ထိုင်ငိုနေမိတယ်.. ကျုပ်ရဲ့ရုပ်အလောင်း ကိုကြည့်ပြီး ကျုပ်အရာရှိကော..ကျုပ်ရဲဘော်တွေပါ မျက်ရည်တွေနဲ့…
"ဆရာကြီးခွဲသွားတာ စောတယ်ဗျာ” တဲ့.. ကျုပ်မခွဲသွားပါဘူး..ကျုပ်အဲဒီအနီးမှာပဲရှိနေတာပါ..
နေချင်သေးပေမယ့် နေခွင့်မရနိုင်တော့လဲ ကျုပ်သွားရတော့မှာပေါ့ဗျာ…နောင်ဘဝဆိုတာများမှာ အခွင့်ရှိခဲ့ ရင်တော့ တပ်မတော်သားတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ ဘဝကို ကျုပ်ပြန်ဖြစ်ချင်ပါသေးတယ်… တိုင်းပြည်အတွက်၊ပြည်သူ တွေအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ရတဲ့ တပ်မတော်သားဘဝကို ကျုပ်ပိုင်ဆိုင်ချင်ပါသေးတယ်. .ပြီးတော့ တိုင်းပြည်နဲ့တပ်မတော်အပေါ်မှာ တာဝန်ကျေခဲ့ပေမယ့် မိသားစုအတွက် တာဝန်မကျေနိုင်ခဲ့တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ဘဝကို ပြန်ပြီးဖြစ်ချင်ပါသေးတယ်ဗျာ..
(၂၀၀၈ ခုနှစ်အစောပိုင်းလောက်ကရေးပြီး Blog တစ်ခုကို ပို့ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုယ်တိုင်ရေး ဝတ္တုတိုလေးပါ။)
ဦးတိမ်
0 comments:
Post a Comment