အစိမ္းေရာင္ တာလပတ္ စစ္ကားႀကီးေတြျဖတ္ ...
တစ္ေထာက္နားရပ္မွာ ခဏတာခုိ၀င္လုိက္ေတာ့ ....
ျမိဳ႕ေနတုိ႔ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေငးမိလုိက္တယ္ ....
မိတ္ကပ္အေဖြးသား ...
စကပ္တုိ ဆံနီမေလးေတြက ...
ေမးေင့ါ ႏွာေခါင္းရႈံျပီးေျပာလုိက္တ
"သူတုိ႔နားက နံေလသတဲ့ ....။"
လမ္းေဘးလက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ...
ရြယ္တူ လူငယ္တစ္စုက ....
မခ်ိျပံဳးနဲ႔ ဖြင့္ဟ ႏႈတ္ဆက္ျပန္တယ္ ...
"စစ္ေခြးတဲ့ ..."
တစ္ေယာက္ကေျပာလုိက္တယ္ ...
"မဟုတ္ဘူး၊ တုိ႔ႏုိင္ငံအတြက္ ေျမၾသဇာတဲ့ေလ ...."
ေက်ာင္းၾကိဳျပန္လာတဲ့ ...
အမႀကီးကလည္း ...
လက္ညိဳးထုိးျပီး ...
"င့ါသား မင္း ပညာမတက္ရင္ ဒီလုိလုပ္ရမတဲ့ ...."
ဒီေတာ့ ....
ကေလးငယ္က ျပန္ေမးတယ္ ....
"ဘာလုိ႔ ပညာမတက္တဲ့သူေတြက ဒီလုိလုပ္ၾကရတာလဲဟင္ ...."
"သားရယ္ ...
ပညာမတက္မွေတာ့ သူမ်ားခုိင္းတာလုပ္ရမွာေပ့ါ
အသိဥာဏ္မရွိေတာ့ သူမ်ားအသတ္သတ္ၾကတာေပ့ါတဲ့ေလ
ဒီလုိနံေစာ္ေနတဲ့ လူတစ္စု ....
ပညာမတက္ အသိဥာဏ္နဲ႔တဲ့ လူတစ္စု ...
သူတုိ႔အနားကို မေရာက္ခင္ ....
ယမ္းေငြ႔ေတြၾကား၊ က်ည္ဆံၾကားမွာ ေျပးလႊားခဲ့ၾကတယ္ ....
မိသားစုဆုိတဲ့ ဘ၀အသုိက္အျမံဳတစ္ခုကုိ ....
ေမ့ျပစ္ခဲ့ၾကတယ္ ....
ရာထူးေတြ၊ ဂုဏ္ျဒပ္ေတြနဲ႔ ဘဲြ႔ရပညာေတြဟာ ...
ဒီအခ်ိန္မွာ အားလံုးက အလကားဘဲဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ လႊင့္ပစ္ခဲ့ၾကတယ္ ....။
ေသ မလား၊ ရွင္ မလား ....
အသက္နဲ႔ဘ၀ကုိ ေလာင္းေၾကးထပ္ရင္း .....
သူျမတ္ႏုိးလွတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္အလံကုိ ....
ဆုတ္ကုိင္ျပီး ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ စုိက္ထူခဲ့တယ္ ....။
သူတုိ႔ေအးခ်မ္းစြာ ေနႏုိင္ၾကပါေစေတာ့ရယ္လို႔ ...
အေတြးတစ္ခုနဲ႔သာ ...
ယမ္းေငြ႔ေတြနဲ႔ မီးလွ်ံၾကားမွာ အပူဒဏ္ကုိ ခံခဲ့ရင္း....
သူတုိ႔ျပစ္တင္မႈကုိ မၾကားႏုိင္ေတာ့တဲ့ .....
အညတရေတြ ....
"ဆက္ထြက္မယ္" ဆုိတဲ့ အမိန္႔သံတစ္ခုက ...
ဒီျမိဳ႕ေလးကုိ ႏႈတ္ဆက္သလုိ ...
အညတရတုိ႔ရဲ့ ခရီးဆက္တဲ့ ေျခလွမ္းသံ ...။
တစ္ေန႔တစ္ခ်ိန္ ...
ဒီျမိဳ႕ေလးကုိျပန္ျဖတ္ဦးေပ
ေခတ္ေပၚမိန္းကေလးေတြရဲ့ အၾကည့္ေတြက ထူးမျခားနား ...
ရြယ္တူလူငယ္တုိ႔ရဲ့ မခ်ိျပံဳးက အရင္တုိင္း ....
ဒါေပမဲ့ ဟုိအန္တီနဲ႔ ကေလးငယ္ေတာ့ ...
မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး ....
သူမ်ားခုိင္းတာမလုပ္ခ်င္၊ သူတစ္ပါးအသက္ကုိ မသတ္ခ်င္လို႔ ...
ကေလးငယ္ေလး ပညာတက္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ စာႀကိဳးစားေနေလာက္ျပီလား .....
ME™
0 comments:
Post a Comment